وبلاگ

آشنایی با جنبش  کانستراکیتویسم

آشنایی با جنبش  کانستراکیتویسم

 کانستراکیتویسم اخرین و و موثرترین جنبش هنری مدرن در روسیه در قرن 20 بود. این سبک زاده‌ی انقلاب بود و در اکتبر سال 1917 به رهبری ولادیمیر تاتلین شکل گرفت. به همین دلیل به ولادیمیر تاتلین لقب پدر نهضت کانستراکیتویسم را داده‌اند.

واژه‌ی کانستراکیتویسم در معنای سازندگی دو هدف داشت:

1.هنر ناشی ازضمیرناخودآگاه و الهام درونی نیست که فی‌البداهه ساخته شود، بلکه باید آگاهانه و با هدف ساخته شود.

2. آن‌ها معتقد بودند که تقلید از طبیعیت در هیچ صورتی پذیرفته نیست، بلکه دوربین عکاسی می‌تواند به بهترین نحوه این کار را انجام دهد، کار هنرمند خلاق آن است که اثر هنری خود را بسازد.

این جنبش یک هدف مشترک با جنبش فوتوریسم داشت که در آن هم به دنبال تکنولوژِی، عمل‌گرایی و پیشرفت بودند.

در اوایل دهه‌ی 1920 شعارهای کانستراکیتویسم این گونه بود: مرگ برهنر، زنده باد تکنولوژِی.

یکی از ویژگی‌هایی اصلی این جنبش نشان دادن ماهیت اصلی اشیاء بود، در این جنبش هنرمندان هدفشان حذف جزئیات بود و معتقد بودند که ساختار و عملکرد است که باید سبب شکل گیری معماری شود.

کانتراکتیویسم‌ها بر این باور بودند که ذوق و استعدادشان باید در خدمت به خلق به کار گرفته شود. برای مثال می‌توان گفت آن‌ها از این شیوه در معماری،طراحی صنعتی و... استفاده کردند. به همین دلیل به هنرمندان کانستراکتیویسم‌ لقب Productivists را دادند این تفکر در افرادی چون ولادیمیر تاتلین، الکساندر رودچنکو، ال لیسیتزکی و واروارا استپانوا مطرح بود.

 نقاشی در جنبش کنتراکتویسیم:

هنرمندانی که در این جنبش فعالیت می‌کردند، معتقد بودند که سه بعدی سازی در نقاشی نیز نوعی تقلید به حساب می‌آید.

                               

                                

                                  

                                  

             

معماری کانتراکیتویسیم:

 با تاکید بر شفافیت، حرکت، ویژگی مصالح و استفاده از مصالحی که زاده‌ی آن روزها بود شکل گرفت. یکی از اولین بناهای ساخته شده در این جنبش بنای یادبود سومین کنگره‌ی بین‌المللی کمونیس در مسکو است که در سال 1921 توسط ولادیمیر تاتلین طراحی شد اما هیچ وقت ساخته نشد. ارتفاع این بنا حدود 390 متر بود یعنی حدود 9 متر از برج ایفل بلندتر. طراحی این بنا به صورت مارپیچ بود که ساختمان پارلمان را در قلب خود جای داده بود.

                             

 

هدف تاتلین در حرکت مارپیچ این مجسمه این بود که قصد داشت تکرار تاریخ را نشان بدهد. در دهه‌ی 30 باتوجه به مهاجرت عده‌ای از هنرمندان کانستراکتیویست از شوروی این سبک کم کم از رونق افتاد، اما اثرات این جنبش در هنر و معماری معاصر باقی مانده.

ولادیمیر تاتلین موفق شد در آخرین نمایشگاه فوتوریسم که در سال 1919 برگزار شد، شرکت کند.